Αντλώντας έμπνευση από το έργο της Marguerite Duras και της Annie Ernaux, η έκθεση διερευνά τις διασταυρώσεις της μνήμης, της γυναικείας υποκειμενικότητας και του οικιακού χώρου. Στο επίκεντρο βρίσκεται η σχέση που αναπτύσσουν οι δύο συγγραφείς με τους εσωτερικούς χώρους που τις διαμόρφωσαν. Διαμερίσματα, δωμάτια, δρόμοι και γειτονιές επανέρχονται στα κείμενα και τις ταινίες τους, όχι απλώς ως τόποι όπου εκτυλίσσεται μια αφήγηση, αλλά ως πεδία όπου η μνήμη, η ταυτότητα και η καλλιτεχνική δημιουργία συναντώνται. Το έργο τους τίθεται σε διάλογο με τη σχέση της ίδιας της καλλιτέχνιδας με την οικιακότητα, η οποία προσεγγίζεται όχι ως μια σταθερή συνθήκη, αλλά ως μια διαρκής διαδικασία μετάβασης, διαπραγμάτευσης και συγκρότησης του εαυτού.

Κινούμενη ανάμεσα στο κυριολεκτικό και το αλληγορικό, το οικείο και το συλλογικό, η έκθεση θέτει τα ερωτήματα: Πώς μπορούμε να κατοικήσουμε το σπίτι ως διαδικασία και όχι απλώς ως τόπο; Πώς μπορούν οι γυναίκες να επαναπροσδιορίσουν το σπίτι ως χώρο μετακίνησης, γίγνεσθαι και επινόησης του εαυτού;

Η έκθεση συγκροτείται από εγκαταστάσεις μεικτών μέσων, στις οποίες υλικά συνδεδεμένα με την οικιακή ζωή, όπως το ξύλο, το ύφασμα και το αλουμίνιο, συνδυάζονται με φωτογραφία, κολάζ και ευρεθέντα αντικείμενα. Μέσα από διαδικασίες κατακερματισμού, ανασύνθεσης και αντιπαράθεσης, τα έργα ανακαλούν και ανασυγκροτούν σκηνές, αντικείμενα και ίχνη του παρελθόντος. Αντί να αντιμετωπίζει τη μνήμη ως κάτι που οφείλει να διατηρηθεί ανέπαφο, η έκθεση εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τη διαπραγματευτούμε, να τη μετασχηματίσουμε και να την ανασυνθέσουμε, ανοίγοντας χώρο για νέους τρόπους κατοίκησης του εαυτού και του κόσμου.

Εικόνα αναφοράς, Κάτι σαν σπίτι, Ελένη Μπαγάκη, 2026