Η έκθεση είχε γίνει μια μηχανή παρουσιάζει τρεις καλλιτέχνιδες που παρατηρούν, επεξεργάζονται, μετασχηματίζουν και διοχετεύουν την ενέργεια στις πολλαπλές της μορφές. Χρησιμοποιώντας ως αφετηρία την πρακτική της Margaret Raspé (1933–2023), ιδιαίτερα τα έργα της που σχετίζονται με τα καλοκαίρια της στην Κάρπαθο, η έκθεση προσεγγίζει την ενέργεια καθώς εκδηλώνεται μέσα από εικόνες φευγαλέες και διαπερνά σώματα: όπως η Raspé, η Δανάη Ηώ και η Vibeke Mascini δημιουργούν μηχανές, και επιτρέπουν στα δικά τους και σε άλλα σώματα να γίνουν τα ίδια μηχανές. Ο χρόνος που η Raspé πέρασε στην Κάρπαθο και η δύναμη που άσκησε πάνω στο έργο της το τραχύ τοπίο της, συμπαρασύρουν νέους τρόπους προσέγγισης των τεσσάρων στοιχείων της φύσης. Στα αγγλικά το ουσιαστικό device (η συσκευή) και το ρήμα devise (επινοώ) διαφοροποιούνται από ένα μόνο γράμμα και προέρχονται ετυμολογικά από κοινή ρίζα. H Margaret Raspé, η Δανάη Ηώ και η Vibeke Mascini διατρέχουν διαρκώς την απόσταση ανάμεσα στα δύο.
Το είχε γίνει μια μηχανή είναι μια έκθεση και μια διαπραγμάτευση του αρχείου του ΙΣΕΤ (Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης).
είχε γίνει μια μηχανή
Καλλιτέχνες: Margaret Raspé, η Δανάη Ηώ και η Vibeke Mascin
Επιμέλεια: Δανάη Γιαννόγλου και Κυβέλη Μαυροκορδοπούλου
Εγκαίνια: 26 Μαΐου, 19:00
Διάρκεια: 26 Μαΐου -17 Ιουλίου
Ινστιτούτο Σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης (ΙΣΕΤ) Βαλαωρίτη 9Α, Αθήνα
Margaret Raspé, Brennpunkte - Lichterscheinungen, 1984, photo performance, 9 framed photographs by Florentine Raspé and Vincent Trasov, 56 x 97.5 cm. Courtesy the estate of Margaret Raspé and Galerie Molitor, Berlin. 
Margaret Raspé, Rückprojektion / Rear Projection, 1983, film performance, wooden frame, nettle cloth, projector, Super 8 film, 20 min., separate four channel sound, Quergalerie Berlin. Photos: Ivanna Micheletti, Vincent Trasov. Courtesy the estate of Margaret Raspé and Galerie Molitor, Berlin. 
Margaret Raspé, sketch for Rear Projection, 1983, rollerball pen on paper, 29,7 × 21 cm, detail view. Courtesy the estate of Margaret Raspé and Galerie Molitor, Berlin
Photograph by Danae Io, 2026. 
Vibeke Mascini, Jolt, electric power strip, copper wire, resin, hawkmoth, international night lights mimicking butterflies, 2026, photography of 'MOThS' by Documentation Station. 
Vibeke Mascini, Jolt, electric power strip, copper wire, resin, hawkmoth, international night lights mimicking butterflies, 2026, photography of 'MOThS' by Documentation Station. 
Η Δανάη Γιαννόγλου είναι ιστορικός τέχνης, επιμελήτρια και συγγραφέας που ζει και εργάζεται στην Αθήνα και το Άμστερνταμ. Είναι συνιδρύτρια και διευθύντρια του Enterprise Projects που λειτουργεί ανεξάρτητα και περιοδικά από τον Σεπτέμβριο του 2015 στην Αθήνα, καθώς και συντονίστρια της εκδοτικής πρωτοβουλίας Enterprise Projects Journal, μιας δίγλωσσης online πλατφόρμας για πρωτογενή θεωρητικά και ερευνητικά κείμενα. Έχει εργαστεί ως επιμελήτρια στο de Appel, Άμστερνταμ και έχει διατελέσει συντονίστρια του αρχείου εκθέσεων στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, Αθήνα. Αυτή την περίοδο συνεργάζεται με το ολλανδικό περιοδικό Metropolis M. Η Δανάη συμμετείχε στο de Appel Curatorial Programme 2019/20 στο Άμστερνταμ, ενώ πριν από αυτό σπούδασε Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, καθώς και Πολιτιστική Διαχείριση και Επιμέλεια στο Πανεπιστήμιο Paris 1 Panthéon-Sorbonne στο Παρίσι. Έχει λάβει την υποτροφία Onassis AiR Emergency Fellowship 19/20, Onassis AiR Tailor-Made Fellowship 2022, καθώς και την εναρκτήρια ερευνητική υποτροφία ArcAthens NOLA/NYCBX, 2023. Το 2019 βραβεύτηκε με το SNF Artist Fellowship από την ARTWORKS (Επιμέλεια). Η επιμελητική της πρακτική επικεντρώνεται σε ζητήματα που αφορούν τη γλώσσα και το τοπίο, χρησιμοποιώντας τα εικαστικά και την ποίηση ως εργαλεία διερεύνησης τους. Ταυτόχρονα, ερευνά την ιστορία, την κληρονομιά και τα ζητήματα που αφορούν ανεξάρτητους χώρους και πρακτικές τέχνης.
Η Κυβέλη Μαυροκορδοπούλου είναι ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια. Αυτή την περίοδο είναι μεταδιδακτορική υπότροφος στο Vrije Universiteit του Άμστερνταμ, όπου και διδάσκει. Η έρευνά της, στην τομή της ιστορίας τέχνης, της επιστήμης και των περιβαλλοντολογικών ανθρωπιστικών σπουδών, επικεντρώνεται στην αισθητική της πυρηνικής ενέργειας και ερευνά υλικές ιστορίες της τέχνης και του περιβάλλοντος, την έννοια της τοξικότητας, τον αντιπυρηνικό ακτιβισμό και τον φεμινιστικό λόγο. Έλαβε το διδακτορικό της από την École des hautes études en sciences sociales στο Παρίσι (2021), ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση, με τίτλο Habiter, extraire, enfouir: imaginaires nucléaires dans l’art contemporain (1970–2020) και ήταν μεταδιδακτορική υπότροφος στο Käte Hamburger Kolleg, RWTH Aachen University (2022–23). Είναι επιστημονική σύμβουλος της έκθεσης L’Âge Atomique. Les artistes à l’épreuve de l’histoire (2024–25, Musée d’art Moderne στο Παρίσι, CCCB Barcelona, 2026) και το 2024 επιμελήθηκε την ομαδική έκθεση …that creeps from the earth στο Tavros. Την περίοδο αυτή ετοιμάζει τον συλλογικό τόμο Toxic Materialities: Exposure and Pollution in Art Making Across Histories and Geographies (Brill, υπό έκδοση). Η έρευνα και η επιμελητική της πρακτική έχουν υποστηριχθεί από το Ίδρυμα Βασίλης και Ελίζας Γουλανδρή, την ARTWORKS, το Deutsche Akademische Austauschdienst (DAAD), το Social Sciences and Humanities Research Council of Canada (SSHRC) και το Heinrich-Böll-Stiftung.